• • zgromadze
  • zeznani

Na moment stracił przytomność. - To musi być ten sam człowiek, z tą samą blizną.

- Pan Bonestell? - powtórzył Bob. Pani, która ze mną czekała na przystanku, znikła, kiedy wróciłem. Na początku nie działo się nic niezwykłego.

To nie jest najlepsze towarzystwo. Stali zbyt daleko, a szum rozbijających się fal zagłuszał wszystko. - Skąd wiedziałeś, że zatrzymał część łupu? - Nie wiedziałem, ale zdawało mi się to prawdopodobne. Tylko że stara pani, pani Denicola, opowiedziała mi, że jej się śniłem. - To znaczy, nie wiem, skąd oni są, ale mówią po hiszpańsku jak rodowici Hiszpanie. - Nie będę się z tobą zakładał - powiedział Jupe. Czy mógłby mnie pan po drodze podrzucić do Oxnard? - Pewnie... - Nie bardzo rozumiem. Mieszkają u niego, póki nie znajdą pracy. Zamknął usta, wziął głęboki oddech i odchrząknął. Mnie nie zna, więc mogę nawet podejść do niego blisko. - Chodźcie! - krzyknął Pete. Jego miejsce zajął starszy pan i zaczął przemawiać po hiszpańsku. - Tak, jest kobietą z charakterem. - Alejandrem był Shelby, prawda? - zapytał pan Hitchcock. - Dobrze! Zostawił tutaj swój rower. Miał przy sobie pieniądze, więc pojechał na Dolphin Court taksówką. Zdawało się, że czeka na odpowiedź. Musiał pan komuś wspomnieć o naszej rozmowie. - O ile się nie mylę, jest to urządzenie podsłuchowe. Pchał na rowerze wzdłuż szosy nadbrzeżnej do Santa Monica. Kto by brał poważnie człowieka, który tak się lubi zgrywać? - O, należy go brać poważnie - powiedział Jupiter. - Czy przypomina choć trochę żebraka? Bob wzruszył ramionami. - Właściwie to ona krzyczała. Zaraz za rozlewiskiem się kończy, i nawet nie próbujcie go sforsować. Jedne były drewniane, inne z karbowanej tektury. Bob spojrzał na drugą stronę ulicy. Ernie stał się bardziej przyjacielski. Rozległ się huk i żebrak potoczył się po jezdni. Załatwiłeś ubrania, peruki i samochód do ucieczki z łupem. - Pani Hain jest moją gospodynią i miłośniczką filmów kryminalnych. Potem pocałowała go w policzek. Stół nakryto na trzy osoby. Dzień zaczął się piękną, bezchmurną pogodą, ale skończy się deszczem. Jedna ze skrzynek zsunęła się na ziemię i otworzyła. - Powinieneś chodzić po domach wieczorem, kiedy ludzie wracają z pracy. Ernie uderzał w struny gitary, akordeonista podjął melodię, a jasnowłosa kobieta zaczęła śpiewać. To było dobre. - Gotowe! Siedział przez chwilę zamyślony, po czym spojrzał na Pete'a. Pan Bonestell musiał komuś powiedzieć. Zgodziłem się zajrzeć tutaj w jego zastępstwie. Mieli nawet własny telefon, który opłacali pieniędzmi zarobionymi w składzie złomu. Nie wiem, po co ja się w ogóle z wami zadaję. Są czymś naprawdę poruszeni. Jego książki są bestsellerami! - Zgoda ! Ale jeśli nie ma on nic wspólnego z rabunkiem, to po co strażnik z banku do niego przyszedł? - zapytał Bob. Stał oparty o laskę, z lekko przekrzywioną głową i przyglądał się Jupiterowi z zaciekawieniem.